با سلام به همه ی دوستان خوبم!

مدتی غیبت صغری داشتم، که به دلیل بیماری بود.

چند وقتی رو هم با اجازه ی شما مهمون بیمارستان بودم.

ممنونم از تمام دوستانی که با کامنت های گرمشون سراغم رو گرفته بودن و حالم رو پرسیده بودن.

بیماریم همزمان شد با امتحاناتم که 3 امتحان آخرم رو  مجبور شدم غیبت کنم و بقیه هم که هنوز نمراتش اعلام نشده.

راستش امشب اصلا خوابم نمی برد و فکرم مشغول بود چون ترم آخرم همین بهمن ماه بود ولی با این غیبت ها، تمام رفت و آمدی که ترم پیش به ماهشهر داشتم بر باد رفت و الان تعداد واحدهای باقیمانده برای ترم آخرم زیاد شد.

خوابگاه نمی خواستم بگیرم چون  جو اش برام غیر قابل تحمل شده بود الان نگران و ناراحتم و دوست ندارم برم خوابگاه.

بهبود کامل هم پیدا نکردم و متاسفانه وضعیت درمان و دکتر و بیمارستان توی اهواز اصلا خوب نیست. هر دکتری یه تشخیصی میده یکی بهت میگه همین امشبِ که ازرائیل میاد سراغت حواست باشه!! یکی دیگه هم می گه خانم این ادا ها چی از خودت در میاری تو که از من هم سالمتری!!

من بدبختم که فقط درد می کشم و حتی دیگه روم نمی شه که بگم درد دارم. الانم بیشتر به خاطر دردم بود که بیدار موندم.

یه فیلم داشتم نگاه می کردم که به اصطلاح همه چیز از یادم بره

ولی جدی میگم حالم بدتر شد

 با این ترانه ای  که این زیر نوشتم  گریه کردم

نمی دونم چرا ؟ ولی گلوم بدجوری سوخت، بغضمو نمی تونستم تو گلوم نگه دارم

دلم گرفت دردم هم بیشتر شد...

چه سخته جدایی

امیدی ندارم

که بی تو بخندم      

که طاقت بیارم

نگامو باور کن

اگر چه دلگیرم

پرواز ما از هم

گناه تقدیره

هنوزم مبهوته

این خواب کوتاهم

خداحافظ همبغضم

خداحافظ همراهم

خداحافظ ای ماه دلگیرم

خداحافظ که دور از تو آروم نمی گیرم

تو رو به خدا سپردم

تنهایی و جدایی تقدیر ما بود

همراه و عاشقانه از هم گذشتیم

افسوس که دنیای ما از هم جدا بود

افسوس که غربت ما بی انتها بود

خداحافظ رویایِ شیرینم

هنوزم تو نگاه تو فرادمو می بینم

دلم گرفته

فرصت نشد پناه بی کسی تو باشم

با بغضی عاشقانه

باید ازت  جدا شم

خداحافظ  تنهایی تقدیر ما بود

خداحافظ که این

جدایی پایان عشق ما نیست...