از بچه گی آرزو داشتم که یه ماشین داشته باشم  ولی با جریانی که برام اتفاق افتاد حالا دیگه ...

روز پنج شنبه هفته ی گذشته بود اگه اشتباه نکرده باشم. دوست شفیق و عزیز بنده طی تماسی اعلام

کرد که می خواد امشب جهاد کنه و با ماشین بیاد دنبالم. البته چند باری باهاش تماس گرفته بودم و ابراز

 محبت و از این چیزها هست که می گن بهش کرده بودم و بهش گفته بودم که دوست دارم یه شب

باهات برم بیرون. خلاصه اون هم رگ غیرتش ورم کرده بود و دلش برای رفیق خوب و نازنینش که بنده

یعنی سحر خانم گل باشم سوخته بود و اومد دنبالم.

خلاصه که ایشان پیشرفتهای زیادی کرده بودن و با یک دستگاه پرشیا نوک مدادی خوش رنگ جلوی درب

 منزل ما پس از یک دوره غیبت صغری  ظهور کردن.

ما هم که ذوق مرگ شده بودیم که ،به به  چه ماشینی و چه دوستی با همان ذوق مرگیمان سوار

ماشین شدیم و با روش بسیار ظریف مشت و لگد خرید ماشین جدید را به ایشان تبریک گفتیم.

ایشون هم پس از احوال پرسی ظریفی که با من داشتن. از رانندگی شون و از کمالتشون در رانندگی

 واسم گفتن و کلی به من ایراد گرفتن که چرا با وجود اینکه چند سالی هست گواهینامه گرفتم چرا تا

حالا ماشین نخریدم و ازم قول گرفت که هر چه سریعتر این کارو بکنم. من هم که حسابی توی جو بودم

به ایشون قول دادم که حتما در اسرع وقت این کارو می کنم.

ایشان هم به ما دستور دادن که کمربند ایمنی مان را سفت ببندیم مبدا خدای ناکرده بلایی بر سر

مبارکمان در حین رانندگی نازل شود.

ما هم اطاعت امر کردیم و دل را به دریا زده با ایشان همسفر شدیم.

چشمتان روز بد نبیند این دوست ما پای مبارکش را از روی پدال گاز بر نمی داشت و با سرعت سر سام

آوری رانندگی می کرد.

هر چقدر به ایشان هشدار دادیم که لطفا کمی پای مبارکتان را از روی پدال گاز بردارید و به من که دختری

 دانشجو و جوان و با هزاران آرزو در سر هستم رحم کنید ولی ایشان بدتر گاز می دادند.

خلاصه که چندین بار نزدیک بود جان مبارکمان را در جاده از دست بدهیم. و چندین بار با وجود کمربند

ایمنی، نزدیک بود که با مخ در شیشه پرس شویم.

و گمان میکنم که چندین بار به خاطر رانندگی وحشتناک دوست عزیزم از رانندگان محترمی که با وسایل

نقلیه شان در حال رانندگی بودن فحش و ناسزا شنیدیم و به روی مبارکمان اصلا نیاوردیم که چه

ناسزاهایی می گویند. دوست خوبم شهر رو با میدان رالی اشتباه گرفته بود.

دوستم تازه فیلش یاد هندوستان کرده بود و می خواست در حین رانندگی به صدای دلخراش چند تن از

خوانندگان عزیز که به دلیل مسائل سیاسی و امنیتی از ذکر نام آنها معذورم گوش کنه و ما هم مانده

بودیم که چه اشتباهی کردیم که ابراز محبت و دل تنگی و ... کرده ایم و خلاصه که حسابی به خودمان

لعنت فرستادیم که عجب مغلطه ای کرده ایم.

خلاصه اتفاقی که نباید می افتاد، افتاد و ما به یک دستگاه 206 با شدت هر چه تمام تر برخورد کردیم.

من و دوستم تا 5 دقیقه ی اول نمی دانستیم که در چه سیاره ای  به سر می بریم و با چه موجودات

 فضایی برخورده ایم . و خلاصه با داد و فریاد های راننده ی ماشین 206 به خودمان امدیم و فهمیدیم که

هنوز در سیاره ی محبوبمان زمین و در میان انسان های دیگر به سر می بریم.

صاحب ماشین مرد میانسالی بود که به شدت قاطی کرده بود و صورتش از شدت عصبانیت سرخ شده

بود چون هر دوی ما رو دختر(و یا به قول یکی از دوستان ضعیفه) یافت نتوانست با کلمات آبدار داغ  

دلش را خالی کند و مثل مرغ سر کنده از این سمت خیابان به آن سمت خیابان می پرید.

سر شما را درد نیاورم با کلی التماس و خواهش دوستم گواهینامه شو با آدرس منزل و شماره تلفن در

اختیار اون آقا قرار داد تا کار به پلیس راهنمایی رانندگی نکشه و ماشینشو توی پارکینگ به قولی

نخوابونن.

نکته ی جالب داستان :

و اون آقا هم بیاد و خسارت ماشین رو تمام و کمال و تازه یه چیزی هم بیشتر از اون مقدار از

جیب مبارک پدر دوستم دریافت کنه.

س.ح.ر نوشت : حالا می فهم که چرا پدرم و به خصوص برادران خوبم با اینکه من ماشین داشته باشم

 مخالفن !

س.ح.ر نوشت :  راستش با این اتفاقی که واسم افتاد نمی دونم دنبال آرزومو بگیرم یا بی خیال شم !

س.ح.ر نوشت :  چند شبی هم به خاطر این اتفاق خواب خوش نداشتم و با کابوس اینکه با ماشینم به

 ته دریا پرت می شدم از خواب می پریدم.

س.ح.ر نوشت :  به حرفهایی دوستانتون که تازه ماشین خریدن و از رانندگی شون در حد

 مایکل شوماخر یاد می کنن اعتنایی نکنید و به اون ها اعتماد نکنید.